Ayham Dit is Ayham. Op het eerste gezicht een gewone jongen van 19 jaar oud. Ayham komt echter uit Syrië en is zoals vele anderen hier naar Nederland gevlucht. Nu moet hij proberen zijn leven opnieuw op te pakken. Hoe hij dit doet? Lees hier zijn verhaal.
Scroll verder om het verhaal te lezen
Ik woonde in Damascus, in Syrië.
Hier ben ik op 6-jarige leeftijd aan badminton begonnen.
Ik zit bij een hechte club. Iedereen kent elkaar, ik heb er veel vrienden.
Het was een coole sport. Ik trainde 3 keer per week. Elk jaar had je ook training kampen voor het nationale team, toen moest ik elke dag twee keer trainen.
Ik merkte dat ik elk jaar beter werd en begon ook toernooien te winnen. Ook werd je ondersteund door de overheid. Je kreeg dan elk jaar sportspullen. Ik wilde een professionele speler worden, zodat ik toernooien in het buitenland kon gaan spelen.
Toen brak de oorlog in Syrië uit...
Steeds minder spelers kwamen naar de club
Er was geen toekomst meer hier voor mij.
In 2015 kreeg ik de kans om te vluchten. Mijn ouders hadden genoeg geld verzameld voor mij. Ik liep in een groep, maar ik kende er niemand. Het was gevaarlijk, je kon elk moment opgepakt worden. Na het doorkruisen van enkele landen zijn we in Oostenrijk opgepakt en naar Duitsland gestuurd. Van daaruit ben ik naar Nederland gekomen.
Toen ik in Nederland was aangekomen kon ik terecht bij mijn zus.
Ik kon nog niet naar school. Ik moest eerst de Nederlandse taal leren. Dit moest ik doen via Youtubevideo's. Dit was heel saai en frustrerend.
Nederland was een vreemd land voor mij. Ik kende er nog niemand. Ik wist niet wat ik moest doen.
Na een maand zijn we via een buurvrouw terecht gekomen bij een badmintonclub bij mij in de buurt.
Het was in het begin even raar, aangezien ik geen Nederlands sprak, maar het was wel heel leuk. Hier heb ik mijn eerste vrienden leren kennen.
Ze hielpen me de taal beter onder de knie te krijgen. Ook lieten ze me zien hoe het leven in Nederland was.
Ik heb nu veel vrienden, mijn taal is verbeterd en ik ben gewend hoe de mensen hier leven en ik kan nu met mensen omgaan. Qua sport doe ik het ook heel goed. Ik heb vorig jaar 2e divisie gespeeld en volgend jaar ga ik 1e divisie spelen. Zo is sport heel belangrijk voor mij geweest.
Ayham Dit is Ayham. Op het eerste gezicht een gewone jongen van 19 jaar oud. Ayham komt echter uit Syrië en is zoals vele anderen hier naar Nederland gevlucht. Nu moet hij proberen zijn leven opnieuw op te pakken. Hoe hij dit doet? Lees hier zijn verhaal.
Scroll verder om het verhaal te lezen Ik woonde in Damascus, in Syrië.
Hier ben ik op 6-jarige leeftijd aan badminton begonnen.
Ik zit bij een hechte club. Iedereen kent elkaar, ik heb er veel vrienden.
Het was een coole sport. Ik trainde 3 keer per week. Elk jaar had je ook training kampen voor het nationale team, toen moest ik elke dag twee keer trainen.
Ik merkte dat ik elk jaar beter werd en begon ook toernooien te winnen. Ook werd je ondersteund door de overheid. Je kreeg dan elk jaar sportspullen. Ik wilde een professionele speler worden, zodat ik toernooien in het buitenland kon gaan spelen.
Toen brak de oorlog in Syrië uit...
Steeds minder spelers kwamen naar de club
Er was geen toekomst meer hier voor mij.
In 2015 kreeg ik de kans om te vluchten. Mijn ouders hadden genoeg geld verzameld voor mij. Ik liep in een groep, maar ik kende er niemand. Het was gevaarlijk, je kon elk moment opgepakt worden. Na het doorkruisen van enkele landen zijn we in Oostenrijk opgepakt en naar Duitsland gestuurd. Van daaruit ben ik naar Nederland gekomen.
Toen ik in Nederland was aangekomen kon ik terecht bij mijn zus.
Ik kon nog niet naar school. Ik moest eerst de Nederlandse taal leren. Dit moest ik doen via Youtubevideo's. Dit was heel saai en frustrerend.
Nederland was een vreemd land voor mij. Ik kende er nog niemand. Ik wist niet wat ik moest doen.
Na een maand zijn we via een buurvrouw terecht gekomen bij een badmintonclub bij mij in de buurt.
Het was in het begin even raar, aangezien ik geen Nederlands sprak, maar het was wel heel leuk. Hier heb ik mijn eerste vrienden leren kennen.
Ze hielpen me de taal beter onder de knie te krijgen. Ook lieten ze me zien hoe het leven in Nederland was.
Ik heb nu veel vrienden, mijn taal is verbeterd en ik ben gewend hoe de mensen hier leven en ik kan nu met mensen omgaan. Qua sport doe ik het ook heel goed. Ik heb vorig jaar 2e divisie gespeeld en volgend jaar ga ik 1e divisie spelen. Zo is sport heel belangrijk voor mij geweest.
Ayham Dit is Ayham. Op het eerste gezicht een gewone jongen van 19 jaar oud. Ayham komt echter uit Syrië en is zoals vele anderen hier naar Nederland gevlucht. Nu moet hij proberen zijn leven opnieuw op te pakken. Hoe hij dit doet? Lees hier zijn verhaal.
Scroll verder om het verhaal te lezen Ik woonde in Damascus, in Syrië.
Hier ben ik op 6-jarige leeftijd aan badminton begonnen.
Ik zit bij een hechte club. Iedereen kent elkaar, ik heb er veel vrienden.
Het was een coole sport. Ik trainde 3 keer per week. Elk jaar had je ook training kampen voor het nationale team, toen moest ik elke dag twee keer trainen.
Ik merkte dat ik elk jaar beter werd en begon ook toernooien te winnen. Ook werd je ondersteund door de overheid. Je kreeg dan elk jaar sportspullen. Ik wilde een professionele speler worden, zodat ik toernooien in het buitenland kon gaan spelen.
Toen brak de oorlog in Syrië uit...
Steeds minder spelers kwamen naar de club
Er was geen toekomst meer hier voor mij.
In 2015 kreeg ik de kans om te vluchten. Mijn ouders hadden genoeg geld verzameld voor mij. Ik liep in een groep, maar ik kende er niemand. Het was gevaarlijk, je kon elk moment opgepakt worden. Na het doorkruisen van enkele landen zijn we in Oostenrijk opgepakt en naar Duitsland gestuurd. Van daaruit ben ik naar Nederland gekomen.
Toen ik in Nederland was aangekomen kon ik terecht bij mijn zus.
Ik kon nog niet naar school. Ik moest eerst de Nederlandse taal leren. Dit moest ik doen via Youtubevideo's. Dit was heel saai en frustrerend.
Nederland was een vreemd land voor mij. Ik kende er nog niemand. Ik wist niet wat ik moest doen.
Na een maand zijn we via een buurvrouw terecht gekomen bij een badmintonclub bij mij in de buurt.
Het was in het begin even raar, aangezien ik geen Nederlands sprak, maar het was wel heel leuk. Hier heb ik mijn eerste vrienden leren kennen.
Ze hielpen me de taal beter onder de knie te krijgen. Ook lieten ze me zien hoe het leven in Nederland was.
Ik heb nu veel vrienden, mijn taal is verbeterd en ik ben gewend hoe de mensen hier leven en ik kan nu met mensen omgaan. Qua sport doe ik het ook heel goed. Ik heb vorig jaar 2e divisie gespeeld en volgend jaar ga ik 1e divisie spelen. Zo is sport heel belangrijk voor mij geweest.
Ayham
Dit is Ayham. Op het eerste gezicht een gewone jongen van 19 jaar oud. Ayham komt echter uit Syrië en is zoals vele anderen hier naar Nederland gevlucht. Nu moet hij proberen zijn leven opnieuw op te pakken. Hoe hij dit doet? Lees hier zijn verhaal. Scroll verder om het verhaal te lezen Ik woonde in Damascus, in Syrië.
Hier ben ik op 6-jarige leeftijd aan badminton begonnen.
Ik zit bij een hechte club. Iedereen kent elkaar, ik heb er veel vrienden.
Het was een coole sport. Ik trainde 3 keer per week. Elk jaar had je ook training kampen voor het nationale team, toen moest ik elke dag twee keer trainen.
Ik merkte dat ik elk jaar beter werd en begon ook toernooien te winnen. Ook werd je ondersteund door de overheid. Je kreeg dan elk jaar sportspullen. Ik wilde een professionele speler worden, zodat ik toernooien in het buitenland kon gaan spelen.
Toen brak de oorlog in Syrië uit...
Steeds minder spelers kwamen naar de club
Er was geen toekomst meer hier voor mij.
In 2015 kreeg ik de kans om te vluchten. Mijn ouders hadden genoeg geld verzameld voor mij. Ik liep in een groep, maar ik kende er niemand. Het was gevaarlijk, je kon elk moment opgepakt worden. Na het doorkruisen van enkele landen zijn we in Oostenrijk opgepakt en naar Duitsland gestuurd. Van daaruit ben ik naar Nederland gekomen.
Toen ik in Nederland was aangekomen kon ik terecht bij mijn zus.
Ik kon nog niet naar school. Ik moest eerst de Nederlandse taal leren. Dit moest ik doen via Youtubevideo's. Dit was heel saai en frustrerend.
Nederland was een vreemd land voor mij. Ik kende er nog niemand. Ik wist niet wat ik moest doen.
Na een maand zijn we via een buurvrouw terecht gekomen bij een badmintonclub bij mij in de buurt.
Het was in het begin even raar, aangezien ik geen Nederlands sprak, maar het was wel heel leuk. Hier heb ik mijn eerste vrienden leren kennen.
Ze hielpen me de taal beter onder de knie te krijgen. Ook lieten ze me zien hoe het leven in Nederland was.
Ik heb nu veel vrienden, mijn taal is verbeterd en ik ben gewend hoe de mensen hier leven en ik kan nu met mensen omgaan. Qua sport doe ik het ook heel goed. Ik heb vorig jaar 2e divisie gespeeld en volgend jaar ga ik 1e divisie spelen. Zo is sport heel belangrijk voor mij geweest.